Zespół cieśni nadgarstka (ZCN) jest konsekwencją długotrwałego, powtarzalnego ucisku na nerw pośrodkowy przebiegający w kanale nadgarstka. Pierwsze objawy tego schorzenia zwykle nie wzbudzają podejrzeń – drętwienie lub ból w palcach, objawiający się zwykle w nocy. Chory często jest przekonany, że powtarzające się nocne dolegliwości związane są ze złym ułożeniem dłoni podczas snu. Ból i drętwienie jednak zaczynają się nasilać również w ciągu dnia, zaczyna im towarzyszyć brak pewnego chwytu palców, brak precyzyjności czynności wykonywanych dłonią, a w zaawansowanym stadium choroby – zanikają mięśnie kłębu kciuka, przez co traci on swą funkcję chwytną.
Jak już zostało wspomniane, zespół cieśni nadgarstka powstaje najczęściej w wyniku przewlekłego ucisku na nerw pośrodkowy.
Rozwojowi choroby sprzyja zatem wykonywanie powtarzalnych, długotrwałych i obciążających dłoń czynności. Jest to typowe schorzenie dla osób pracujących przy komputerze – zwłaszcza tych, które pisząc na klawiaturze lub obsługując mysz komputerową, trzymają nadgarstek w powietrzu.
Choroba dotyka również osoby pracujące fizycznie, powtarzające te same czynności, np. podnoszenie cegieł, praca przy taśmie itp. Jest ona również typowa dla np. muzyków i sportowców, nadwyrężających dłoń (lub obie dłonie), np. kolarzy. Dotyka ona również osoby chodzące o kulach.
Wśród pozostałych przyczyn, wpływających na powstawanie zespołu cieśni nadgarstka wymienia się ponadto:
Początkowo choroba jest mylona ze zwykłym odrętwieniem nadgarstka, spowodowanym długotrwałą pracą. Chory spodziewa się, że dolegliwości te miną. Bóle i odrętwienie pojawiają się zwykle w nocy, jednak w kolejnej fazie choroby są odczuwalne również w trakcie dnia.
W miarę upływu czasu, nieleczony zespół cieśni nadgarstka objawia się poprzez kolejne symptomy – brak siły w chwycie dłonią, niemożność zaciśnięcia dłoni w pięść, wypadanie uchwyconych przedmiotów, brak precyzji, przewlekły ból i dyskomfort w okolicy od kciuka poprzez środkową część dłoni i palec wskazujący.
W zaawansowanej fazie choroby, mięśnie kciuka zanikają, przez co traci on swą funkcję chwytną. Ból zaczyna promieniować w okolice przedramienia, a nawet do barku.
W sytuacji zaobserwowania u siebie objawów zespołu cieśni nadgarstka, należy niezwłocznie zgłosić się do specjalisty ortopedy, bowiem wcześnie zdiagnozowana choroba daje szansę na wyleczenie nieoperacyjne.
Diagnostyka obejmuje zwykle wywiad i badanie przez lekarza ortopedę, który może zalecić dodatkowe badania, w tym np. obrazowe techniką rezonansu magnetycznego, USG czy elektromiografię (EMG), czyli badanie przedstawiające czynność mięśni oraz przewodnictwo w nerwach obwodowych.
Wcześnie zdiagnozowane schorzenie daje szanse na wyleczenie bez ingerencji chirurgicznej – nadzwyczaj dobre efekty daje ostrzykiwanie chorego miejsca glikokortykosteroidami likwidującymi stan zapalny, a także noszenie ortezy unieruchamiającej rękę, dzięki której obrzęknięte stawy i ścięgna szybciej się goją. Należy dodać, że ortezę zaleca się nosić minimum przez kilka tygodni, ograniczając praktycznie do zera jakiekolwiek czynności wykonywane chorą ręką. Zaleca się jednocześnie fizykoterapię z zastosowaniem jonoforezy, ultradźwięków lub prądów TENS.
W przypadku braku efektów wyżej wymienionego leczenia, pozostaje leczenie zabiegowe – otwarte lub endoskopowe, wykonywane w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym krótkim (dożylnym), bez konieczności stosowania pełnej narkozy. Metoda endoskopowa trwa zaledwie kilkanaście minut, a rekonwalescencja zajmuje dużo mniej czasu niż w przypadku operacji otwartej.
Należy dodać, że w każdej podjętej metodzie leczenia, niezbędna może okazać się zmiana pracy lub nawyków, które doprowadziły do powstania zespołu cieśni nadgarstka.
Zarejestruj się telefonicznie lub wybierz rejestrację online do wybranego lekarza. Potwierdzenie terminu otrzymasz na e-mail.
